Košla
|
| |||||
| gmejna: | Hamor | ||||
| zagmejnowanje: | 1938 (do Klětnoho) | ||||
| wobydlerstwo: | 108 (30. nowembra 2020)[1] | ||||
| přestrjeń: | 6,152 km² | ||||
| wysokosć: | 135 metrow n.m.hł. | ||||
51.3514.583333333333135 | |||||
| póstowe čisło: | 02906 | ||||
| předwólba: | 035895 | ||||
| wotwodźene słowa: |
| ||||
Něhdyši hosćenc Lipowy dwór w Košli | |||||
wikidata: Košla (Q160807) | |||||
Košla (němsce Kaschel) je wjes w sakskim wokrjesu Zhorjelc, kotraž słuša k Hamorskej gmejnje. Leži něhdźe dwaj kilometraj juhozapadnje Klětnoho při puću do Lěskeje we wysokosći wot 135 metrow nad mórskej hładźinu a ma 108 wobydlerjow.[2]
Geografija
[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Wjeska leži wosrjedź biosferoweho rezerwata Hornjołužiskeje hole a hatow. Susodne wsy su Jamno, Klětno a Wolešnica na sewjerowuchodźe, Cympl na juhowuchodźe kaž tež Wotpočink a Lěskej na juhozapadźe. Zapadnje Košle nadeńdu so někotre rybniki a do sewjerozapadneho směra Bjerwałdski jězor.
Stawizny
[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]Prěnje historiske naspomnjenje jako Koschele bie deme Cletin („Košla pola Klětnoho“) je z lěta 1419.[3]
Hač do lěta 1938 bě Košla samostatna gmejna, potom bu zagmejnowana do Klětnoho.
Wobydlerstwo a rěč
[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]We 1880tych lětach měješe wjes po Mukowej statistice cyłkownje 177 wobydlerjow, z nich 171 Serbow (97 %) a šěsć Němcow.[4] Po pruskim ludličenju 1910 běchu tehdy 85,6 % Košlanskich wobydlerjow Serbja.[5]
Hlej tež
[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]Literatura
[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]- Kaschel/Košla. W: Oberlausitzer Heide- und Teichlandschaft (= Werte der deutschen Heimat. Zwjazk 67). 1. nakład. Böhlau, Köln/Weimar/Wien 2005, ISBN 978-3-412-08903-0, str. 179sl.
Žórła
[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]- ↑ staw: 30. nowembra 2020; Podaća Hamorskeje gmejny na swojej webstronje
- ↑ 30. nowembra 2020; Podaća Hamorskeje gmejny na swojej webstronje
- ↑ Košla w Digitalnym stawizniskim zapisu městnow Sakskeje (němsce)
- ↑ Ernst Tschernik: Die Entwicklung der sorbischen Bevölkerung. Akademie-Verlag, Berlin 1954, str. 117. → wšě wjeski
- ↑ Michael Richter: Wendische/sorbische Mehrheiten? Umstrittene Volkszählungen zwischen 1925 und 1951. W: Lětopisu 1/2018, str. 21–46, tu str. 44.

