Južnoromaniske rěče

Z Wikipedije, swobodneje encyklopedije
Zur Navigation springen Zur Suche springen

Južnoromaniske rěče mjenuja druhdy rěčespytnicy skupinu romaniskich rěčow, do kotrejež dźensa hižo jenož sardišćina słuša. K tutym rěčam pječa słušeše tež tak mjenowana sewjeroafrišćina abo sewjeroafriska romanska rěč, někotři romanisća pak dwěluja, hač bě so w romskej prowincy Africa z ludoweje łaćonšćiny wosebita rěč wuwiła. Južny dźěl romaniskeho rěčneho teritorija je jara konserwatiwny, někotre dźensniše gramatiske formy w sardišćinje su bliše klasiskej łaćonšćinje hač łaćonšćina napismow, kotrež so w Pompejach wobchowachu. Na přikład klasiske łaćonske amat wurjekowaše so w Pompejach hižo ama[1] (kaž w dźensnišej italšćinje), w sardišćinje hač do dźensnišeho zdźerži so forma amat[2] (sam werb amare pak je w sardišćinje italskeho pochada).

Kaž w zapadoromaniskich rěčach tež w sardišćinje twori so plural substantiwow a adjektiwow na zakładźe łaćonskeho akuzatiwa plurala, na př. su pane (singular) - sos panes (plural), sa rosa - sas rosas.[2] Na rozdźěl wot wšěch wuchodoromaniskich a zapadoromaniskich rěčow (z wuwzaćom jedneje katalanskeje narěče na Balearskich kupach) sardiski definitny artikl su, sa njewuwi so z łaćonskeho ille, ale z ipse.


Dźělenje[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]

Žórła[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]

  1. Harrington, K. P., J. Pucci, and A. G. Elliott (1997), Medieval Latin, 2nd edition, Univ. of Chicago Press. ISBN 0-226-31712-9.
  2. 2,0 2,1 Pittau, Massimo, Grammatica del sardo-nuorese, Bologna, Casa Editrice Pàtron 1972, 2. nakład.
Z Wikipedije, swobodneje encyklopedije