Kitkaty rupik
Z Wikipedije, swobodneje encyklopedije
| Kitkaty rupik (Saxifraga paniculata) | |
| systematika | |
|---|---|
| Domena | Eukaryoty |
| Swět | Rostlinstwo |
| Eudikotyledony Jadrowe eudikotyledony |
|
| porjad: | (Saxifragales) |
| swójba: | Rupikowe rostliny (Saxifragaceae) |
| ród: | Rupik[1][2] (Saxifraga) |
| družina: | Kitkaty rupik |
| wědomostne mjeno | |
| Saxifraga paniculata | |
| Mill. | |
Kitkaty rupik (Saxifraga paniculata) je rostlina ze swójby rupikowych rostlinow (Saxifragaceae).
Wobsah |
Wopis [wobdźěłać]
Kitkaty rupik je trajne zelo, kotrež docpěwa wysokosć wot 10 hač 40 cm.
Łopjena [wobdźěłać]
Fajn zubate, módrozelene, jazykojte łopjena steja w rozeće a docpěwaja dołhosć wot 1 hač 3 (5) cm a su mjasno-kožojte.
Kćenja [wobdźěłać]
Kćěje wot meje hač julija. Bohatokćenjowa pakić wobsteji z jednokćenjowych hač třikćenjowych hałužkow. Kćenja docpěwaja wulkosć wot 0,8 hač 1,5 cm.
Stejnišćo [wobdźěłać]
Rosće w skalnych škałbach, skalnych hłowach a skalnych trawnikach srjedźnych horinow a Alpow hač do wysokosćow wot 1300-3400 m. Preferuje suche, bazojte, zwjetša wapnite skalne pódy we słóncu abo w połsćinje.
Rozšěrjenje [wobdźěłać]
Rostlina je w horinach Europy rozšěrjena.
Wužiwanje [wobdźěłać]
Nóžki [wobdźěłać]
- ↑ Prawopisny słownik, Hornjoserbski słownik, ISBN 3-7420-1920-1, strona 442
- ↑ W internetowym słowniku: Steinbrech
Žórła [wobdźěłać]
- Schauer - Caspari: Pflanzenführer für unterwegs, ISBN 978-3-8354-0354-3, 2. nakład, 2008, strona 64 (něm.)
- Spohn, Aichele, Golte-Bechtle, Spohn: Was blüht denn da? Kosmos Naturführer (2008), ISBN 978-3-440-11379-0, strona 148 (něm.)
- Brankačk, Jurij: Wobrazowy słownik hornjoserbskich rostlinskich mjenow na CD ROM. Rěčny centrum WITAJ, wudaće za serbske šule. Budyšin 2005.
- Kubát, K. (Hlavní editor): Klíč ke květeně České republiky. Academia, Praha (2002)
- Lajnert, Jan: Rostlinske mjena. Serbske. Němske. Łaćanske. Rjadowane po přirodnym systemje. Volk und Wissen Volkseigener Verlag Berlin (1954)
- Rězak, Filip: Němsko-serbski wšowědny słownik hornjołužiskeje rěče. Donnerhak, Budyšin (1920)