Jan Hajnca
Jan Hajnca (němsce Johann Heinze; * 13. nowembra 1852 w Njeswačidle, † 31. měrca 1926 we Wjelećinje) bě serbski ludowy basnik.
Po šuli nawukny powołanje młynka w Haslowje a dźěłaše po tym na wšelakich městnach we Łužicy a wokoło Drježdźan a Lipska. Pozbudźowany wot Pětra Młónka a spěchowany wot Jana Arnošta Smolerja wuspyta so w młodych lětach jako ludowy basnik a žněješe z tym připóznaće čitarstwa. Mjez 1876 a 1883 wozjewješe swoje basnje w Serbskich Nowinach a Misionskim Posole, po tym hižo nic. W tutym lěće zasydli so jako klamar w Korzymju při Žitawskej dróze. 1919 poda so na wuměnk a přesydli so k swojej dźowce do Wjelećina. Kulturny stawiznar Ota Wićaz Hajncu a jeho twórba tam wot prěnjeho zeznaće 1922 znowa wotkry a wuda 1925 zběrku jeho basnjow.
Nimo basnjow pisaše tež pěsnje za dźěći, hermankske spěwy, wótčinske pěsnje a kěrluše, mjez druhim swoju hač do dźensnišeho najznaćišu twórbu „Maćernu rěč lubuju“. Wón pisaše pod pseudonymami Branibor, Njeswačidlski, Šćipalca a Šćipalcec Jan. Hajnca bu pochowany na Wjelečanskim kěrchowje; jeho row pak je zdawno hižo zrunany.
Jan Hajnca bě wot 1876 hač do 1883 čłon Maćicy Serbskeje.
Žórło
[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]- Ludmila Mětškowa: Hajnca, Jan. W: Jan Šołta, Pětr Kunze, Franc Šěn (wud.): Nowy biografiski słownik k stawiznam a kulturje Serbow. Ludowe nakładnistwo Domowina, Budyšin 1984, str. 169sl.