Diakon
Diakon (starogrjeksce διάκονος. diákonos „słužownik, pomocnik, posoł“) je duchowne zastojnstwo cyrkwje. Jeho nadawki njewobmjezuja so jenož na diakoniju, ale wopřija tež tamne duchowne zastojnstwa cyrkwje, kaž wozjewjenje (μαρτυρία „swědčenje“) a Božu mšu (liturgija, λειτουργία „wosadna słužba“). Diakonojo běchu něhdy prěnjotnje pomocnicy japoštołow, kiž pěstowachu zhromadne zamóženje a kiž starachu so wo słužbu při blidźe.
Zastojnstwo diakona znaje wjetšina wulkich cyrkwjow na swěće. W romsko-katolskej cyrkwi twori swjećizna na diakona, prěni schodźenk swjećenskeho sakramenta (druhi schodźenk je měšniski, třeći zastojnstwo biskopa). Zarjadowanje do zhromadnosće duchownych, klerusa, stawa so přez sakramentalnu swjećiznu, kotraž so přez wot biskopa z próstwu wo dar Ducha Swjateho a wo dar w zastojnstwje trěbnych darow hnady, kaž tež napołoženje rukow biskopa na hłowu k wuswjećenemu wukonja.
Stawizny zastojnstwa
[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]Prěnje sydom diakonow naspomnja so w Nowym zakonju w japoštołskich skutkach (Apg 6,1 – 7 EU). Prěnjotnje běchu wot Jězusa Chrystusa wuzwoleni japoštoljo nadawk k rozšěrjenju wučby a pódla toho zastaranje chudych wosobinsce wukonjeli, dyrbjachu pak zwěsćić, zo běchu z woběmaj zdobom přežadani. K swojemu wolóženju a podpěrje dachu tuž wot Jerusalemskeje prawosady sydom muži „z dobrym mjenom a napjelnjenych z duchom a mudrosću“ wolić, kotrychž potom přez modlitwu a napołoženje rukow za swoju słužbu poswjećichu.