Čerwjena jahlička

Čerwjena jahlička

Čerwjena jahlička (Digitaria sanguinalis)
systematika
Domena	Eukaryoty
Swět	Rostlinstwo
	Monokotyledony
	Commelinidy
porjad:	(Poales)
swójba:	Słódke trawy (Poaceae)
ród:	Jahlička (Digitaria)
družina:	Čerwjena jahlička
wědomostne mjeno
Digitaria sanguinalis
(L.) Scop.

Čerwjena jahlička (Digitaria sanguinalis) je rostlina ze swójby słódkich trawow (Poaceae).

Wopis

Čerwjena jahlička je jednolětna rostlina, kotraž docpěwa wysokosć wot 10 hač 60 cm. Cyła rostlina je zwjetša čerwjenje přeběžana.

Łopjena su kosmate a docpěwaja šěrokosć wot 5 hač 10 mm.

Kćěje wot julija hač oktobra. Kłosy so rozepěraja a su jara wuske a wusko linealne. Kłóski docpěwaja dołhosć wot něhdźe 1 mm a su wótre. 3-12 dołhich kłosow kaž porsty ruki při sebi steji.

Stejnišćo

Rosće na rolach, w zahrodach, na winicach, pućach a plestrowych škałobach. Preferuje suche, wutkate pódy na ćopłych stejnišćach.

Rozšěrjenje

Rostlina je w Europje rozšěrjena.

Wužiwanje

Za čas romskeho mócnarstwa bě w južnej Europje běžna žitna rostlina. W juhowuchodnej Europje hač do 19. lětstotka plahowachu a krupy ze zorna zhotowachu. Dźensa we regionach z plahowanjom wina jako njerodź płaći, ale w Americe je picowa trawa.

Žórła

• Schauer - Caspari: Pflanzenführer für unterwegs, ISBN 978-3-8354-0354-3, 2. nakład, 2008, strona 396 (něm.)
• Spohn, Aichele, Golte-Bechtle, Spohn: Was blüht denn da? Kosmos Naturführer (2008), ISBN 978-3-440-11379-0, strona 444 (něm.)
• Brankačk, Jurij: Wobrazowy słownik hornjoserbskich rostlinskich mjenow na CD ROM. Rěčny centrum WITAJ, wudaće za serbske šule. Budyšin 2005.
• Kubát, K. (Hlavní editor): Klíč ke květeně České republiky. Academia, Praha (2002)
• Lajnert, Jan: Rostlinske mjena. Serbske. Němske. Łaćanske. Rjadowane po přirodnym systemje. Volk und Wissen Volkseigener Verlag Berlin (1954)
• Rězak, Filip: Němsko-serbski wšowědny słownik hornjołužiskeje rěče. Donnerhak, Budyšin (1920)